HUMERUSUN LANETİ

Buz patenine meydan okuma 

    Çöl sıcaklarının bastırdığı haziran ayında pazartesi planım değiştiğinden, haftasonu buz antremanı yapmaya başlamıştım. Zaten artık pazartesi küçük pistin sporcu seansı da açılmıyordu. Kendi keman kayıtlarımın pistin hoparlörlerinden yankısı eşliğinde, kimsenin olmadığı, zambonilenmiş buzda özgür kayabilmenin huzuruna ara vermek biraz canımı sıksa da artık büyük pistte halk arasına katılmanın zamanı gelmişti.

İlk haftada güzel bir buz pateni kombini ile yaz sıcağının yumuşacık yaptığı buzda, kayma hissi kışa göre çok daha farklıydı. Haftasonu seansı olduğundan çok fazla kişi vardı ve bu da buz pateninde sosyalleşmemi sağladı. Son derece konstantrasyon ile kimseyle muhatap olmama prensibim bu sayede yumuşamıştı. İleri seviye artistik hareketler yapma ya da yarışmaya katılma hedefim olmasa da neden böyle bir havaya girdiğimi bende bilmiyorum. Sonuç olarak edindiğim buz pateni arkadaşlarımla, konu her seferinde dönüp dolaşıp hareket kabiliyetine geliyordu. Bu sayede yeni hareket tüyoları kazandım.          

Antrenörüm yaz tatiline gittiğinden fırsat bu fırsat sezon başlayana kadar kafama göre her hareketi deneyebilirdim. Sonuçta her düştüğümde azar işiteceğim bir hocam yoktu. Yokluğunu farketmiyordum bile. 

Temmuzun ilk haftasında artık bu işin ciddiyetinden iyice uzaklaşıp sosyalleşmeye ve eğlenmeye alışmıştım. Sonuçta artık temel kaymam iyi seviyedeydi ve bende seviyem dışı artistik denemeler yapabilirdim. 

O gün ilk defa yalnızca gerçek patencilerin bildiği hile ile aynı anda iki seans seçtim. Toplamda 4 saat hakkım oldu ve ilk seansta Buzda ısınmadan --antrenörümün en kızdığı şeyi-- spin denemelerini art arda, baş dönmesi geçmeden yapmaya başladım.  Sonuç olarak kendimi tabii ki yerde buldum. İlk anda canım fena yandı ve biraz mola vermemi gerektirdi. Daha sonra bunu da diğer düşmeler gibi zannedip antrenmanıma devam ettim. Buzun soğuk etkisiyle ağrının etkisi silinikti fakat çıktıktan sonra omuz hareketim giderek kısıtlandı ve kolumda sanki alev topu geziyormuş gibi ağrım arttı. 

İyi niyetli endokrom 

Buzdan çıkınca durum devam ettiği için acile gittim ve sol üst kemiğim olan humerusun tam ortasında bir şey gördük. Doktor bey kırık çıkık olmadığını belirtti fakat röntgende görünen şeyin ne olduğunu zaman kaybetmeden öğrenmem gerektiğini söyledi. Travmaya bağlı oluşan bir şey değilmiş fakat ağrının kaynağı travmaya bağlı. Daha sonrasında bir ortopedi doktoruna göründüm ve aynı şeyi söylediği için hemen bir görüntüleme merkezinden MR çektirdim. Merkeze giderken yalnız gittim çünkü ilk MR deneyimim değildi, yaşım genç olduğu için de yüksek ihtimalle korkulacak bir şeyin olmadığı söylenmişti. Fakat görüntüleme esnasında beni cihazdan çıkarıp ilaçlı görüntüleme olması gerektiğini söyleyip damar yolu açtılar. O an yalnız gittiğim için pişman olurken cihaza tekrar sürüldüm. Aklımda bir sürü abartılı soru vardı, acaba ne gördüler, niye bana ilaç verdiler, ne ilacı verdiler, ölecek miyim acaba vd. 

Bu benim ilk MR deneyimim olmasa da, ilk ilaçlı MR deneyimim oldu. Hemen sonrasında aradığım, hekim bir arkadaşım korkmamam gerektiğini ve ilaçlı MR'ın daha iyi bir görüntü sağladığını söyledi. Görüntülerde ise kemiğin içindeki (önceden beri olan) yüksek ihtimalle iyi huylu bir doku olan bir endokrom tespit edildi. Günlük yaşamımı ciddi anlamda etkileyip kol askısı kullanmama sebep olan o şiddetli ağrının kaynağı da travmaya bağlı baya yoğun bir kemik iliği ödemi, tendinit, bursit ve tenosinovitmiş.

Spor yaralanmaları ve Fonksiyonel Abiye 

Alanım gereği spor yaralanmaları ilgimi çeken bir konuydu fakat öğrendiğim bilgilerle, bu konuda çalıştığım ilk vakanın kendim olacağı aklıma gelmezdi. Yazdığım dört tanıyı da okulda işlemiştik ve fizyoterapi çıkışlı ergoterapist olmamın avantajı ile rehabilitasyon kısmına hakimdim. Ortopedi doktoruna daha görünmeden kendimi istirahat moduna alıp, kol askısı kullanmaya başlamıştım bile. Hem de kalabalık ortamlarda kimsenin bana çarpmaması için iyi bir stratejiydi. Eğer toplu taşımada vs. kimsenin sizinle temas etmesini istemiyorsanız kullanabilirsiniz. İşe yarıyor. 

Ağrı ve kısıtlanmam bir aya yakın sürdü. Bu dönemde katılmam gereken bir yaz düğünü için, kol askısının sırıtmayacağı bir abiye ararken, fonksiyonel bir abiye buldum. Görür görmez kendisiyle bağ kurdum, hatta elbisenin neden ismi olmasındı ki, çok beğenerek aldım ve fonksiyonel abiye adını koydum. Kendisi tesadüfen dikkatimi çekmişti hem de tamda üzerime dikilmiş gibiydi. Bu abiyenin özelliği, yaz akşamı havuz başı düğünü konseptine uygun, ışıltılı parlak lacivert kumaşının yanı sıra, belden başlayıp sol kolu saracak şekilde sırtta biten çapraz ve sıkı bir kuşağının olmasıydı. Bu sayede kol askısına gerek kalmadan, fonksiyonu kısıtlayıp akut dönemde hiç bir şekilde zorlamaması gereken kolum artık düğünde bile güvendeydi. İşte bu yüzden adını fonksiyonel koydum. :)

Benzer şekilde çocuklar ile çalışıyor olsam da bu tarz adaptif stratejileri kullanarak işe hiç ara vermedim. Sadece buz patenine 2 hafta ara verdim ve bir ay boyunca keman çalamadım. Daha sonra da buz pateninde diğer tarafıma düşme refleksi geliştirdim. Şimdiye kadar beşyüz kere düşmüş olsamda kırılmamış olan humerusta yeni farkedilen bir şeyin yarattığı gereksiz anksiyete ile yoluma devam etmem, bu yöntemle mümkün oldu. 

Endokromun gelecek telaşesi 💬

Fotoğrafta açıkça görünen endokrom takip edilmesi gereken bir konu olduğu için hayatıma yeni bir rutin eklendi: Ilk etapta üç ay, sonra altı ayda bir kontrol. Üç ay sonra çektiğim görüntülerde ödem tam olarak gitmemişti, halen vardı fakat endokrom da halen iyi niyetli görünüyordu. Kemik iliği ödemi de kırık gibi iyileşmesi uzun süren bir şeymiş zaten.

Fakat her ne kadar iyi niyetli olsa zavallı humerusumun normale göre daha kırılgan, zayıf olmasına sebep oluyormuş. Normal kemik dokusundan zayıf olduğu için, kırılmaya açık hale getiriyormuş. Doktorlar bu yüzden buza devam etsem bile çok dikkatli olmamı önerdiler. Bu olay üzerine buz pateninde artık ileri seviye hayal kurmayı bıraktım, bu alanda zaten bir kariyer hedefim yoktu fakat olsaydı da doğru teknikler ve koruyucu ekipman kullanımıyla bir yolunu bulurduk.  Şuan için önemli olan, şimdiye kadar varlığından bile haberdar olmadığım şeyin büyümemesi, diğer bir deyişle endokromun niyeti bozmaması. 

Tesadüfen düşülen bir an sonucu görülen bu şeyden haberdar olmasaydım, belki böylesine riskli bir sporda bu kadar dikkatli olmayacaktım. 

Bu da böyle bir anı :)