violinutopia

  Bu Ağustos yazısını bir leylek göçünün ortasında yazıyorum. Bu ay haftasonları dinlenmeye gittiğim yazlıkta gökyüzüne her baktığımda leyleklerin güneye doğru yolculuğuna defalarca şahit oldum. Bazen uzaklarda, gökyüzünün içinde ağır ağır ilerleyen büyük sürüler halindeydiler bazen de bir süre bizim bulunduğumuz bölgede dinlenmek için konakladılar. Hatta bir gece yazlıkta kalırken, hemen yanımızdaki sokak lambasının üzerinde uyudu birisi. Sabaha kadar hiç kıpırdamadan orada durdu. Göç eden, binlerce kilometrelik bir yolculuğun ortasındaki o kuşun, gecenin sessizliğinde tek başına bir lambanın üzerinde dinlenmesi bende garip bir huzur duygusu bıraktı. Leyleklerde beni her zaman etkileyen bir asalet var. Sanki nereye gideceklerini biliyor, mevsim değiştiğinde tereddüt etmeden yönlerini değiştiriyor ve gökyüzünün görünmeyen yollarını takip ederek başka bir hayata doğru ilerliyorlar. Belki de göçün en güzel anlamı burada saklıdır: Göç etmek her zaman kaçmak değildir; bazen hayatın dev...

Bir sabah penceremden bir kuzgun girdi. Simsiyah tüylerinin aksine heyecanlı ve meraklı tavrı ile bana bir şeyler anlatıyor gibiydi. Eskiden birçok evcil kuş türü beslediğimden kanatlı hayvanlara alışıktım fakat vahşi bir kuş türü olan kuzgun ile bağ kuracağımı hiç tahmin etmezdim. Sabahın ilk ışıklarında, saat altı sularında yaşadığım bu olay bende derin izler bıraktı. Kuzgun aç değildi, susuz da değildi; yavruları da yoktu yardım da istemiyordu. Tam 45 dakika benimle oyun oynadı, bir şeyler anlattı, gözlerimin içine bakıp konuştu. Videosunu sosyal medya hesabıma yüklediğimde inanılmaz yorumlar aldım. Kimisi dertlenmiştir terapiye gelmiştir dedi, kimisi ölen bir kişinin ruhu olabileceğine dair inancını ifade etti. Bu videoyu görmeyenler bana muhtemelen deli diyeceklerdir, kuzgunun benimle sohbet ettiğini söylediğim için. Fakat gerçekten de olan buydu. O sabah ona bir eşya getirmek üzere odadan çıktığım anda döndüğümde onu bulamadım. Ansızın ortadan kaybolan kuzgunu takip eden günlerde...

Bazı kararlar yüksek sesle alınmaz. Ne büyük tartışmalarla, ne de dramatik kopuşlarla… Bazen sadece artık kavga etmemeyi seçersin. Gitmek mi, kalmak mı? Geçtiğimiz hafta, kimsenin beklemediği bir anda iki yıldır çalıştığım bir kurumdan ayrıldım. Aslında bu anlık bir karar değildi. Uzun zamandır sistemle ilgili içimde biriken soruların ve cevap bulamayan itirazların doğal bir sonucuydu. Liyakatin ve vaatlerin tutarlılığı için mücadele etmek yerine durdum ve şunu sordum kendime: ‘’Bir yerde kalmak, insanı büyütüyor mu? Yoksa sadece tüketiyor mu?’ ’ Kaldığım süreçteki tüm seçenekleri düşündüğümde, ayrılmaktan daha sağlıklı bir seçenek olmadığını, hatta bunun kendim için bir gereklilik olduğunu gördüm. Fakat her gereklilik bir de zorluğu beraberinde getirir. Her ne kadar profosyonel bir kimlikle bulunsam da, zamanımın birçoğunu geçirdiğim bu ortamda, uzun bir zamanda oluşmuş samimi bir ağım vardı. Danışanlarım, aileler, iş arkadaşlarım ve kurulu düzenim. Ben beklenmedik bir anda ayrılırken...

       2024 yılı Türkiye İstatistik Kurumu nitelikli göçmen oranına baktığımızda, her yüz kişiden ikisi yurtdışına göç etmektedir. Göçün temel sebeplerine baktığımızda, liyakat sorunları, düşük maaşlar ve araştırma ve teknoloji altyapısının yetersizliği yer almaktadır.      Bildiğiniz üzere ülkemiz için ocak ayı bütçelerin ayarlandığı, yaşam maliyetlerinin değiştiği bir aydır. Bu yüzden göç sebeplerinde başı çeken bu konu ocak ayı bloğumun teması oldu. Diğer önemli konu olan li yakatin tanımına baktığımızda, bir kişinin bir göreve bilgi, beceri, deneyim ve yetkinliğine göre seçilmesi ve kıdeminin artması anlamına gelir. Temel ilkesi, “doğru işe doğru insan” anlayışıdır. Kişisel ilişkiler, siyasi görüş, akrabalık veya kayırmacılık liyakatin zıddıdır.      Bir Ergoterapist olarak önem verdiğim, üzerinde çalıştığım konu olan yaşam kalitesi ile doğrudan bağlantılı olan bu iki konu toplumsal huzur ve motivasyonun temelidir ve iyi bir Li...

 Yılın son ayında olan gelişmelerin ardından bir itki, aralık ayı bloğunun konusunu belirledi. Bu ay okuduğum, Milan Kundera’nın ''Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği” kitabında ki fikirler ile bağlantılı bir portre ve bir okupasyon… 2025 yılında bir ressamın gözünden kendimi gördüm. Kundera, kitabında ki ressamın, ayrıntıları bulup çıkaran özelliğinden bahseder. Beni çizen ressam da aynen kitaptaki ressam gibi ayrıntıları, derinlikleri gören bir bakışa sahipti. Sonuçta ressam beni tanımıyor, hayatımdaki kırılmaları, bedenimin taşıdıklarını, mesleki gelişimimi bilmiyordu. Elinde olan tek şey görülmesini istediğim ve hayatımdan filtreleyerek paylaştığım sosyal medya gönderileri idi. Buna rağmen ortaya çıkan resim, bana hiç yabancı değildi. Resim bir karakalem sanatçısının elinden çıkmıştı. Siyah ve beyazın tonlarında, renklerin ve dikkat dağıtıcı unsurların olmadığı sadelikteydi. Resimdeki ben, boğazı seyreder bir konumdaydım. Gerçek ben ise resmi seyrederken ruhumun sesini duyuyord...

  Ay'ı izlemeyi sever misiniz?           Gökyüzünü seyretmek çocukluğumdan beri ilgi alanımdır. Tahminlere göre 250 milyar güneşin olduğu bir evrendeyiz. En yakın galaksi olan Andromeda, 2,5 milyon ışık yılı uzağımızdayken, evrenin kendi penceremizden görünen kısmı bile o kadar büyüleyici ki. Bizim penceremizden görünen gökyüzü, üzerinde süzülen farklı türdeki kuşlarıyla, bulutlarıyla, her gün yeri değişen yıldızları ay'ı ve güneşi ile gizem dolu. Aralarında en belirgin olan ve kendisinde ki değişimleri doğrudan fark ettiğimiz Ay'ın yeri ise bambaşkadır ben de. Her evresinde farklı bir ruh hali taşır. Bu yönüyle insana çok benzerdir. Yeniay sessiz ve içe dönük, hilal meraklı ve keşfe açık, dolunay ise tüm ışığını gösteren, parlak ve dolu dolu bir enerji yayar. Aynalı Ay'ın Doğuşu           Aylar önce odamın bir köşesi için aynalı bir ay tasarladım. Bu tasarım fikri farklı fikirlerden esinlenerek ortaya çıktı ve her aşaması...