Yeni Bir Ritme Geçiş

Bazı kararlar yüksek sesle alınmaz. Ne büyük tartışmalarla, ne de dramatik kopuşlarla… Bazen sadece artık kavga etmemeyi seçersin.

Gitmek mi, kalmak mı?

Geçtiğimiz hafta, kimsenin beklemediği bir anda iki yıldır çalıştığım bir kurumdan ayrıldım. Aslında bu anlık bir karar değildi. Uzun zamandır sistemle ilgili içimde biriken soruların ve cevap bulamayan itirazların doğal bir sonucuydu. Liyakatin ve vaatlerin tutarlılığı için mücadele etmek yerine durdum ve şunu sordum kendime:

‘’Bir yerde kalmak, insanı büyütüyor mu? Yoksa sadece tüketiyor mu?’’

Kaldığım süreçteki tüm seçenekleri düşündüğümde, ayrılmaktan daha sağlıklı bir seçenek olmadığını, hatta bunun kendim için bir gereklilik olduğunu gördüm.

Fakat her gereklilik bir de zorluğu beraberinde getirir. Her ne kadar profosyonel bir kimlikle bulunsam da, zamanımın birçoğunu geçirdiğim bu ortamda, uzun bir zamanda oluşmuş samimi bir ağım vardı. Danışanlarım, aileler, iş arkadaşlarım ve kurulu düzenim.

Ben beklenmedik bir anda ayrılırken şaşıranlar oldu, üzülenler oldu. Kurduğumuz bağlar sanki görünür olmuş gibi, insanların yüzünde bir ifadeye dönüşmüştü. 

Beni en çok etkileyen bir danışanımın tepkisiydi. Kurumda bulunduğum son saatte, herkesin çıktığı ve tek bizim kaldığımız, asla unutamayacağım o anı paylaşmak isterim. 

Normalde sözel olarak kendisini ifade edemeyen, ama ilişkide çok güçlü olan bir çocuktu. Ben annesiyle konuşurken, ayrıldığımı hissetmiş olmalı ki elimi sımsıkı tuttu. Her bırakma teşebbüsümde ayrılığı beden diliyle reddetti. Kapıların kapanmasına izin vermedi. Anladım ki geride bıraktığım sadece bir görev değildi, temeli sağlam atılmış bir bağdı. 

Bizler danışanlarla geçirdiğimiz her dakikada onlarla terapötik bir bağ kurarız. Aynı şekilde ailelerle de çünkü bağ olmazsa, güven de olmaz. Özellikle de çocuklar bedenleriyle her şeyi hisseder, sözel olarak söylediğimiz şeylerden çok bizim beden dilimizi okur, sinir sistemimizdeki duygusal duruma kadar hissederler. Eğer bir bağımız olmaz ise, yaptığımız hiçbir şeyin çocuk üzerinde etkisi olmaz.

 

Dolayısıyla bunu bırakmak o kadar da kolay bir iş değildi. 

Boşluktaki Hareket

Ertesi gün normalde işe gitmeyi planladığım ama artık çalışmadığım gündü. Kimi insanlar işten ayrıldıklarında sudan çıkmış balığa döner çünkü hayatın düzeni olduğu gibi değişir. Bir anda büyük bir zaman dilimi açılınca, ne yapacağını şaşırır. Ben de öyle bir sabaha uyandım fakat buna kapılmayı reddederek, bilinçli olarak o gün için yeni bir alan açma hedefiyle hareket ettim. Alandaşım olan, aynı zamanda en yakın dostumu ziyaret ettim. Mesleki anlamda istişare edebileceğim samimi bir ağ’a ulaştım. Yeni insanlar, yeni bakış açıları gördüm ve gerçek bir mesleki alışveriş yaptım.

Anladım ki boşluk sandığım şey aslında, adını henüz koymadığım bir geçiş, bir fırsattı. Yapmam gereken şey kriz anını avantaja çevirmekti. Çünkü özlü bir söz vardı: En büyük nimetler en kötü olaylardan doğardı. 

Buzun Üzerinden Yankılanan Keman Tınısı

İki yıldır ilk kez boş olan cumartesi günü, 14 şubata denk gelmişti. Anlamlı bir gündü, her yerde sevgi dolu etkinlikler vardı.

Buz pateni en iyi hissettiğim, kendimi akışa kontrollü şekilde bıraktığım, özgür hissettiğim bir alandı ve her zaman gittiğim pistte de bugüne özel bir etkinlik vardı. İBB’nin Spor İstanbul kuruluşunun çağrısı ile çiftler buz pistine davet edilmişti.  Özel ışıklandırmalar, kalpli balon ve platformlar ile pist tanıyamadığım bir hale bürünmüştü.

Gitmeye karar verdim fakat kavalyem yoktu. Kemanım kavalyem olabilir miydi? Aylar önce bir antrenöre ‘’buzda keman çalmak istesem izin verirler mi’’ diye sormuştum ve oda 14 şubatta getirebilirsin bence demişti. O gün takvime bakıp 14 şubatın cumartesi gününe, yani çalıştığım güne denk geldiğini görünce üzülmüştüm.

Uyumadan önce aklımdan bu konuşma geçti ve artık çalışmıyordum. Hemen bu konu için tesisteki görevliyle iletişim kurdum. Öğlen gelen ‘’Gizem, herkes çok sevindi, kemanınla gelebilirsin’’ cevabı üzerine hemen harekete geçtim, yalnızca bir kaç saatim vardı. Yakınlarıma duyurmaya zamanım olmadığı için hızlıca bir poster ayarlayıp toplu paylaşımda bulundum.

Sonrasında da hızlıca bir kombin yaparak, provasız bir şekilde pistin yolunu tuttum. Yolda hangi eserleri çalacağımı düşünürken bir mesaj daha geldi. ‘’Gizem herkes seni bekliyor, nerdesin?’’ o an hissettiğim heyecanı anlatamam. Düşüncem sadece kemanımla pistte kayarken keman provası yapmak, bunu denemekti, fakat aslında konser verecektim, inanamıyordum.

Piste gittiğimde ilk seansın bitmesine 10 dakika vardı ve yetkililer basının içeride olduğunu ama gideceklerini söylediler. Basın önünde çalabilmem için ısrar ettiler ama keman provası yapamamıştım ve daha patenlerimi giyecektim. Önce yetiştiremem dedim sonra bir arkadaşın yardımı ile hızlıca hazırlanıp piste girdim. Beni kimlerin çektiğini bile farketmeden, patenlerimle keman çalmaya başladım.  İçimden ‘’sakin ol Gizem, sen aslında pratik yapıyorsun.’’ diyordum.

Plansızdı ama samimiydi, birçok güzel insanla tanıştım. Gülümsemeleri ve hayran bakışlarıyla temas ettim, eşleriyle birlikte yüzlerine düşen o anlama tanık oldum. Aralarında ilk defa paten deneyenler de vardı. Pistte kayarken keman çalmam özellikle yeni başlayanlar oldukça şaşırtmıştı. 

Her şey nasıl bu kadar anlık olup aynı zamanda mükemmel olabildi?

YER DEĞİŞTİREN ROLLER

İşten çıkmıştım evet ama insanların hayatında dışarda da anlam katmaya devam ediyordum. Zaten ergoterapi, anlam ve okupasyon sanatı değil miydi?

Ertesi gün haberlerde yer aldığımı gördüm. Başlık ‘’Sevgililer gününde buz pistinde keman resitali’’ idi ve ‘’Etkinlikteki asıl sürpriz’’ olarak keman performansımdan bahsedilmişti.

Bu ay bana şunu öğretti.

Eski şeyleri taşıdıkça yenileri gelmiyor. İki yıldır her cumartesi taşıdığım şeyler artık yoktu ve ben sadece içimdeki sesi dinlemiştim. Milan Kundera’nın görüşleri ile yazdığım aralık yazısında bahsettiğim, üzerimdeki hafiflik kavramını hissediyordum. İnsanların şaşkınlıkları, olduramayışları arasında artık yeni bir roldeydim. Bu kadar gelişmenin bir anda mükemmel şekilde ilerlemesi, taşıdıklarımı farkedip bırakma cüretiyle bana yazılan rolü oynamamı sağlamıştı. 

Bazen sizde bazı şeylerin bizim için önceden yazılmış olduğunu hisseder misiniz? Zaten olacak olan oluyor, sadece zamanı gelince öğreniyoruz gibi değil mi? Fakat eğer içimizdeki sesi dinlemezsek öğrenemiyor, ağırlıkla yaşamaya devam ediyoruz. 

Bu ay her şey o kadar olması gerektiği gibiydi ki, bu tarz “cuk oturan” durumları yaşayan tek kişi olmadığımı düşünüyorum. Sanki şu zamana kadar yaşadığımız her şey bizi nihai sonuca yaklaştırıyor gibi değil mi?

Rolüm değişmiş olsa bile, yaşamına dokunduğum her danışanla daha çok güçlendiğimize ve her seansta onlarda kalıcı olmasını temenni ettiğim emeğimin boşa gitmediğine inanmayı seçiyorum. Her birinin, birer yetişkin olma sürecinin gönüllerince ve kolaylıkla geçmesi dileklerimle. 

Bu ayın bloğu biraz günce, biraz da veda tadında olmuş oldu. :)